ՀԱՍԿԵՐ, Մրցույթներ

Հեքիաթ շատախոս հավիկի մասին

Ժուկով-ժամանակով ապրում էր մի շատախոս հավիկ: Նա անվերջ կչկչում էր, այս ու այն կողմ վազում,  երկար-բարակ զրուցում հարևանների հետ, շատախոսում, երեկոյան հոգնած թառում, և առավոտ ամեն ինչ սկսվում էր նորից:  Հավիկն ուներ երեք փոքրիկ ճուտիկ: Խեղճ ճուտիկներ, ամեն առավոտ արթնանում էին անոթի, իսկ մայրը տանը չէր: Ինչ արած, ինքնուրույն հագնվում էին, կուլ էին տալիս ինչ պատահեր ու սկսում խաղալ:

Հայր աքլորն էլ դեռ արևը չծագած բնից դուրս էր թռչում, գնում նստում կտուրներին ու բարձր ձայնով ծուղրուղու կանչում՝ արթնացնելով ամբողջ գյուղը:

Այդ կարևոր գործն ավարտելուց հետո, նա գնում էր կողքի գյուղերը, այնտեղ էլ մարդիկ իր ազդանշանին էին սպասում, և մեծ պատասխանատվությամբ կատարում էր իր գործը:

Հավիկն ու աքլորը չորս հարևան ունեին՝ խոզը, էշը, կովն ու շունը:  Անկեղծ ասած,  բոլորին հոգնեցրել էր հավիկն իր շատախոսությամբ և ծուլությամբ և երբ մի օր նա առավոտյան այցի գնաց խոզին, մայր խոզի համբերությունը սպառվեց: Խոզն ուշ էր արթնանում։ Երբ հավիկը  դուռը թակեց, մայր խոզուկը դեռ անկողնում մուշ-մուշ քնած էր:

-Ո՞վ է առավոտ ծեգին դուռս կոտրում,- դժգոհ ձայն տվեց մայր խոզը:

— Ես եմ, խոզ քույրիկ,- ուրախ կչկչալով ասաց հավիկը,- եկել եմ մի քիչ զրուցենք, դուռը բաց ներս գամ:

-Ճաշը դեռ պատրաստ չէ, ես էլ անկողնում եմ,- մրթմրթաց խոզը,- այդպես ուժգին մի թակիր, բոլորը դեռ քնած են, գնա՛, հավ քույրիկ, լույսը դեռ չի բացվել:

Հավիկը մի պահ շփոթվեց, բայց արագ ուշքի եկավ, ուղղեց իր փետուրները, շուրջը նայեց և որոշեց այցելել իշուկին:

Իշուկների ընտանիքը շուտ էր արթնանում, այդ պատճառով տան դուռն արդեն բաց էր, բակը ավլած, սենյակներն էլ հավաքած:  Մայր իշուկն էլ օջախի մոտ ճաշ էր եփում: Հավիկն առավ անուշաբույր ճաշի հոտն ու  ուրախացավ՝ երազելով համեղ հյուրասիրության մասին: Ներս մտավ, առանց հրավերի սպասելու վազեց, թառեց օջախի մոտ դրված աթոռին:

-Ա՜խ, ինչ անուշ է բուրում,- ոգևորված ասած հավիկն ու կտուցը մոտեցրեց կաթսային:

Իշուկը, որ շատ էր բարկացած հավիկի պահվածքից՝ կափարիչով ծածկեց կաթսան և խիստ ասաց.

— Դեռ պատրաստ չէ, հեռու մնա, հավ քույրիկ, փետուրներդ կթափվեն ճաշի մեջ:

Հավիկը՝ տխուր նայելով համեղ ապուրով կաթսային, իջավ աթոռից: Մի քիչ կանգնած մնաց՝ հույս ունենալով, որ մայր իշուկը կառաջարկի նրան սպասել ճաշին, սակայն իշուկը հասկանալով հավիկի  մտադրությունը՝ նրան դեպի դուռն ուղեցկեց.

-Շա՜տ երկար կսպասես իմ ապուրին հավ քույրիկ, տուն գնա, ճուտիկներիդ կերակրիր, աղմկում են: Բացի այդ էլ, ամուսինս ուր որ է կգա դաշտից, պիտի միասին նախաճաշենք, զրուցելու ժամանակ չունեմ:

Շատախոս հավիկը դուրս եկավ իշուկի տանից և քայլերն ուղղեց կովի մոտ:

-Լավ, -մտածեց շատախոս ու անբան հավիկը,- գնամ կով քույրիկի մոտ, նա ինձ ավելի ջերմ կընդունի:

Կով մայրիկն էլ արթնացել էր արևածագին,  գնացել էր արոտ, կերել իր բաժին խոտը, մաքրել էր տունը, կերակրել  իր հորթուկին ու  հիմա խոտի դեզին հենված՝ հանգստանում էր: Դռան ճեղքից տեսավ, որ մոտենում է շատախոս հավիկը, նրան կանգնեցրեց հենց դռների մոտ:

-Ա՜խ, այս շատախոս հավ քույրիկը, պրծում չկա այս անբանից,- մտածեց կովիկն ու արագ թաքցրեց խոտը:

— Բարի լույս, կով քույրիկ,-ուրախ կչկչալով ասաց հավիկը:

-Բարի կեսօր,- ասաց կով քույրիկը՝ ցանկանալով շեշտել, որ առավոտն անցել է, ու հիմա արդեն կեսօր է:

-Ի՞նչ կա, կով քույրիկ, դաշտից շու՞տ ես եկել,- թիկն տալով, ծուլորեն հարցրեց հավիկը:

— Եկել եմ, բայց ուր որ է պիտի գնամ,- շարունակելով թաքցնել խոտը ասաց կով քույրիկը:

-Ես էլ եկա քեզ հետ զրուցելու,- անվստահորեն ասաց հավիկը:

— Ժամանակ չունեմ,- վրա բերեց կով քույրիկն ու արագ ներս տանելով խոտի վերջին շյուղերը կողպեց գոմի դուռը:

Հավիկը մնաց փակ դռան առջև կանգնած, շփոթված նայեց շուրջն ու գլխիկոր եկավ շան մոտ:

Շունը տիրոջ հետ ամբողջ գիշեր հանդերում էր եղել: Հավի անմիտ կչկչոցը արթնացրեց նրան: Հոգնած ու բարկացած շունը կատաղած դուրս թռավ բնից ու հարձակվեց հավիկի վրա:

-Ա՜խ դու անբան, ինքդ ոչինչ չես անում, աշխատողներին էլ թույլ չես տալիս հանգստանալ,- հաչում էր շունը:

Հավիկը շփոթված ու սարսափած թառեց ծառի ճյուղին ու սկսեց լաց լինել: Շունը տեսնելով, որ անիմաստ է այդ անբանի հետ վիճելը, թողեց նրան ու վերադարձավ իր բունը:

Տեսնելով, որ շունն իրեն մոռացավ ու գնաց տուն, հավն իջավ ճյուղից:

-Ի՜նչ վատ օր էր- մտածեց հիասթափված հավիկը, թափ տվեց փետուրները, ուղղեց կատարն ու գնաց:

Այդ օրը հայր աքլորը սովորականից շուտ էր վերադարձել և ի՜նչ տեսնի ՝Ճուտիկները սոված ու գզգզված այս ու այն կողմ են վազում, տունը տակնուվրա է արված, ուտելու ոչինչ չկա, մայր հավիկն էլ տանը չէ:  Հենց այդ պահին դուռը բացվեց, և ներս մտավ հավիկը: Սարսափելի վեճ սկսվեց, այս ու այն կողմ փետուրներ էին, հավաբնով մեկ սարսափելի աղմուկ էր տարածվել: Այդպես երկար կշարունակվեր, եթե  ներս չգար տան տերը: Հավաբնի դուռը բացեց և ի՜նչ տեսնի՝ հայր աքլորը ամբողջովին պոկոտել է մայր հավիկի փետուրները: Այդ տեսարանը գյուղացուն շատ զվարճացրեց.

— Քեզ տեղն է, անբան,- մտածեց գյուղացին, բայց սաստելով աքլորին՝ դուրս գնաց: Հավիկը ստիպված էր տանը մնալ, մինչև փետուրները նորից կաճեին, նա առաջվա պես չէր գնում այս ու այն կողմ, չէր շատախոսում անվերջ: Շատախոս հավիկը իսկական դաս ստացավ աքլորից ու մյուս կենդանիներից, բայց փոխվե՞ց նա, թե՝ ոչ, այդ օրվանից հետո, ոչ ոք չգիտի:

Յուրա Իվանյան

Արմավիրի N 8 հիմնական դպրոց

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով