Մանկագրություն, Պերճուհի Ավետյան

Ժահրիկը

Լիլիթը շատ կը սիրէր իրենց մանկապարտէզը, ժպտադէմ ուսուցչուհիները, հոգատար տնտեսուհիները, իրեն տարեկից ընկերներն ու ընկերուհիները, սրահը՝ ուր նստէին քով-քովի ու կ’երգէին, պարտէզը, ուր կը վազվզէին արեւոտ օրերուն: Մէկ խօսքով, ամէն, ինչ որ կար իրենց մանկապարտէզին մէջն ու շուրջը, նոյնիսկ մանկապարտէզի ճամբուն վրայ յաճախ հաջող ու պոչը շարժող հսկայ շունը:

Ճիշդ է, առաջին օրը երբ մաման զինք յանձնեց մանկապարտէզի ամենասիրուն օրիորդին, ինք շատ լացաւ, բողոքեց, փոքրիկ տոտիկները զարկաւ գետին ու մամայէն խնդրեց զինք այս անծանօթ միջավայրին մէջ առանձին չձգել:

— Մա՜մ… մամա՜, ինչ կ’ըլլայ ինծի հոս մի ձգեր,- խնդրեց արցունքներուն մէջէն:

Այնքա՜ն հոգատար իր մաման անտարբեր, ուսուցչուհիին յանձնեց իր սակառը ու հեռացաւ: Լիլիթ շարունակեց հեկեկալ ու արցունքներուն մէջէն շուրջը դիտել… փոքրիկ տղեկ մը մօտեցաւ ու բռնեց ձեռքը:

— Մի լար, Լիլի, առ այս շաքարը…

— Անունս Լիլիթ է.- արցունքները սրբելով Լիլիթ մեկնեց ձեռքը:

Արայիկն էր, մանկապարտէզի ամենաժպտուն տղեկը, յետոյ ան դարձաւ Լիլիթի լաւագոյն ընկերը:

Քանի մը օր առաջ, առաւօտ մաման սովորականին պէս կանուխ չարթնցուց Լիլիթին, բացատրեց, թէ ներկայիս մանկապարտէզ կարելի չէր յաճախել, թէ նախազգուշութեան միջոցներ ձեռնարկուած էր, ու բոլոր պզտիկները պիտի մնային իրենց տուներուն մէջ: Լիլիթ շատ տխրեցաւ, որ իր ընկերները տեսնելու հնարաւորութիւն չունէր այլեւս: Մաման պայուսակէն հանեց հեռախօսը:

— Անուշիկս, նախ խօսիր օրիորդ Անիի հետ, նոյնիսկ տեսակապով կրնաս տեսնել զինք, բայց նախ հարցուր կը փափաքի…

Մաման կը փնտռէր օրիորդ Անիի համարը:

— Օ՜, մամ, ես գիտեմ, ես գիտեմ…

Ու մինչ մաման շուարած կը մեկնէր հեռախօսը, Լիլիթ արագ հաստատեց կապը:

Օրիորդ Անին քնքշութեամբ բացատրեց, թէ տեսակապ հաստատել այսօր դժուար էր, բայց խոստացաւ գալիք օրերուն անպայման առիթ ստեղծել:

Լիլիթ խօսեցաւ նաեւ Արայիկի հետ:

— Չե՞ս գիտեր` ինչո՞ւ փակ է մեր մանկապարտէզը… Օ՜, Լիլի, դուն մեր երկրի լուրերը չես լսեր:

Լիլիթ ամօթ զգաց իր տգիտութեան համար: Արայիկ բացատրեց, թէ գորոնավիրուս անունով ժահր մը կը տարածուէր ու կը վարակէր մարդիկը:

— Ուշադիր եղիր, Լիլի,- զգուշացուց Արայիկը:

— Քանի անգամ ըսի, որ անունս Լիլի չէ,- քիչ մը յանդիմանական, քիչ մը գոհունակութեամբ` ըսաւ Լիլիթ:

— Դուն ինծի համար Լիլի ես, իմ անուշիկ ընկերուհիս:- Եզրակացուց Արայիկ:

Լիլիթ շիկնեցաւ, չպատասխանեց, Արայիկը լաւ ընկեր էր. Հիմա, որ երկու օր է` չէին հանդիպեր, զգաց, որ շատ կարօտցեր էր… շա՜տ:

— Լիլի, Լիլի՞… անջատեցի՞ր կապը:

— Չէ, դուն լաւ ընկեր ես:

— Լիլի՛, շուտով կը տեսնուինք, կրկին ուշադիր, կարօտցեր եմ քեզի:

Արայիկի ձայնը մեղմացաւ, իսկ Լիլիթ զգաց, որ այտերը կ’այրէին:

Մաման եկաւ ներսի սենեակէն:

— Տակաւին ուրիշ ընկերուհիներու հետ կ’ուզե՞ս խօսիլ անուշիկս,- ըսաւ ան` շոյելով Լիլիթի թաւշեայ այտերը: Քանի որ երկար պիտի մնաս տունը, եւ ես ալ ստիպուած եմ դուրս գալու, պապան քեզի համար հեռախօս պիտի առնէ, կրնաս բոլոր ընկերուհիներուդ հետ խօսիլ:

Հայրիկը իրիկունը տուփ մը յանձնեց Լիլիթին, նոր հեռախօսն էր: Լիլիթի ուրախութիւնը անսահման էր, բայց նաեւ զգոյշ էր, նախքան հեռախօսը ձեռք առնելը, ախտահանիչ թաշկինակով սրբեց տուփը, ապա բոլորին փոխանցեց իր համարը:

Յաջորդ օրը օրիորդ Անին տեսակապով խօսեցաւ, երկար բացատրեց ու առաջարկեց գորոնավիրուսի անունը հայերէն լեզուով կոչել «Պսակաւոր ժահր», կանխազգուշացման միջոցներ թելադրեց: Լիլիթ ամբողջ օրը հեռատեսիլ դիտող մեծ մայրիկէն լսած էր…

«Յաճախ լուալ ձեռքերը օճառով ու տաք ջուրով, հեռու մնալ փռշտացող մարդոցմէ, փողոցի դռնէն ներս մտնելուն պէս հանել կօշիկները, ջերմաստիճանը ստուգել, անհրաժեշտութեան պարագային դիմել բժշկական օգնութեան..»

— Օ՜ֆ… մեծ մայրիկ չձանձրացար այս կրկնութիւններէն, ինչքա՜ն կը փափաքէի տեսնել այդ վիրուսը,- ըսաւ կատակելով:

Մեծ մայրիկը սարսափած նայեցաւ թոռնիկին:

— Ինչ կ’ըսես աղջիկս, հեռու, հեռու մեզմէ… քը՜շ, քը՜շ… — խօսեցաւ ան գոգնոցը թափահարելով` իբր չարերը հեռացնելով:

Լիլիթ իրիկունը մտաւ իր սենեակը, երկա՜ր խօսեցաւ ընկերուհիներուն հետ, բոլորը ձանձրացած էին, անհամբեր կը սպասէին մանկապարտէզի վերաբացման ու ժահրի տարածման մասին կը պատմէին:

— Ինչքա՜ն կը փափաքէի տեսնել այդ վիրուսը,- Լիլիթը անգամ մը եւս յայտնեց իր ցանկութիւնը:

***

Պատուհանին կողմէն ձայն լսեց, կլոր, պսակաձեւ մարմին մը տեսաւ զարդարուած կարմրուկ կէտերով, պատուհանին ապակիին փակած կը նայէր իրեն:

Լիլիթ աչուկները խոշոր-խոշոր բացաւ ու հարցուց:

— Ո՞վ ես:

— Ես ժահրիկն եմ, պսակաւոր ժահրին ձագուկը:

— Ա՜հ, ինչ սիրուն ես.- ըսաւ Լիլիթ` ապակիին ետեւէն աւելի ուշադիր զննելով ժահրիկը:

— Եկայ ծանօթանալու հետդ, մի վախնար. ես փոքրիկներուն չեմ վնասեր:

— Գիտեմ, գիտեմ, բայց քեզ ներս չեմ հրաւիրեր, մամաս, պապաս, մանաւանդ մեծ մամաս կրնան հիւանդանալ:

— Այո, իրաւունք ունիս, անոնց առողջ մնալուն պարագան չեմ երաշխաւորեր, բայց ես փոքրիկներուն չեմ վնասեր:

— Հը՜մ… չեմ հասկնար ինչո՞ւ ամբողջ աշխարհը կը սարսափի քու պճլիկ ներկայութենէդ:

— Լիլիթ, կարեւոր չէ հսկայ ըլլալը, կարեւորը փոքր բանէ բխած մեծ ազդեցութիւնն է:

— Բայց դուն վտանգաւոր ես, սիրուն տեսք ունիս, բայց չար ես: Ինչո՞ւ մտար մեր երկիրը:

— Թող մարդիկ աւելի ուշադիր ըլլային, իրար հանդէպ սիրալիր, հոգատար ու հանդուրժող:

— Բայց ես կը հաւատամ, որ բարի ու գիտուն մարդիկ պիտի յաղթահարեն ու վերջ տան քու գործած աւերիդ:

— Այո, ես ալ գիտեմ, Լիլի, առողջ ու երջանիկ ապրիր եւ երբեք մի փափաքիր չարը տեսնել:

— Իմ անունս Լիլիթ է.- գոռաց Լիլիթ թափով ու ցատկեց:

— Լիլի՛թ, անուշիկս ի՞նչ ունիս:

Մեծ մայրիկը գորովանքով կը շոյէր Լիլիթի խարտեաշ մազերը:

— Շուտով մանկապարտէզ պիտի երթամ.- ըսաւ Լիլիթ աչքերը շփելով,- ժահրիկը չկայ..

— Ժահրի՞կ.- արձագանգեց մաման:

— Պսակաձեւ ժահրը` գորոնավիրուսը.- մրթմրթաց քթին տակէն:

— Հա՜ գորոնավիրուսը,- կրկնեցին միաբերան ու նշանակալից նայեցան իրարու:

Պատուհանը փակ էր, արեւի փայլուն շողերը ինկած էին անկողնին վրայ, մաման, պապան ու մեծ մայրիկը անուշ ու ներողամիտ կը ժպտէին:

                                     

                                    

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով