Գևորգ Տեր-Գաբրիելյան, Մանկագրություն

Դիմակը

— Բալե՛ս, մենք գնացինք:

— Բալե՛ս, ձեզ խելոք կպահեք: Դուռը ոչ մեկի առջև չբացես:

— Նունե՛, լսեցի՞ր, — մորս պահանջկոտ ձայնը:

Դե իհարկե, լսեցի: Բայց… Նույնիսկ «լավ, լավ» ասելու ուժ չեմ գտնում: Նողկալի ձանձրույթը մթագնել է օրը և հյուծել է ինձ երկարատև հիվանդության չափ: Բայց որպեսզի եթե ոչ ինքս ինձ, ապա մայրիկիս ու հայրիկիս բացատրեմ, թե այդ ինչու՞ չեմ պատասխանում, քիթս խոթել եմ անհետաքրքիր, խնամքով կազմած գրքի մեջ: Իբր՝ կարդում եմ, կլանվել եմ, և մի՛ խանգարեք ինձ:

— Բալե՛ս, եղբորդ լավ կնայես:

— Լավ, լավ, — այնուամենայնիվ շրթունքներս մի թեթև շարժեցի. միևնույն է՝ այնքան կասեին, մինչև պատասխանեի:

Նստած եմ խոհանոցում, ուտում եմ և միաժամանակ` կարդում: Սակայն շոգ է, և բերանումս թուք չկա՝ ծամած հացը կուլ չի գնում. և ձանձրալի է, ձանձրույթից թմրել եմ, և աչքերս գրքի տառերը տեսնում` ուղեղին չհասած արդեն մոռանում են:

Առաջին հայացքից ուտելիքով ծածկված թվացող սեղանի վրա երշիկի աղիքն է`միսը միջից հանած, կեղտոտ ամաններ, իմ հաստափոր գիրքն ու, գեղատեսիլ խառնաշփոթություն դարձած՝ է՛լ պանրի մնացորդ, է՛լ հացի փշրանք, վառած կողմը ծուռ պոկած հաց ու՝ եղբորս երկու թաթերը, որ հարձակվում են, անմարսելի մնացորդներն էլ տանում, լցնում բերանը, իսկ ավելի շատ` լղոզում մռութը:

Երբ էլ նայեմ նրան`ժպիտը կախ է ընկած երեսից, հաստ այտերի հետ միասին, և ճոճվում է, եթե նա գլուխը շարժի:

Գիրքը փակեցի, որովհետև մերոնք գնացել էին Ծածկած Շուկա, և էլ կարիք չկար ծուլությունն ու ձանձրույթը բացատրել ընթերցանությամբ:

Ես նույնպես համարյա-թե-կուզեի գնալ Ծածկած Շուկա, պիտի մայրիկիս ասեի, որ նրա փոխարեն եմ գնում, որ սիրում եմ գույնզգույն ապրանքն ու մարդկանց, մանավանդ երկրորդ հարկից ներքև նայելը սիրում եմ, բայց ծանրություններ քարշ տալ չեմ սիրում, և ձանձրալի է, ու ես մնում եմ տանը:

Ձանձրալի է, բայց ես արագ մեջքով եմ դառնում դեպի փոշոտ լուսամուտը, որպեսզի չտեսնեմ կեղտոտ քաղաքը, գորշականաչ ծառերը, որ չորացած, ցեխով ծածկված ավտոների բարձրացրած քամուց օրորվում են, իբր թե՝ սոսափում, իսկ իրականում տերևներին եղած-չեղածը` փոշի, բլոջ, ծտի կեղտ, թափ են տալիս անցորդների գլխներին:

Ծուլանում եմ ափսեները լվանալ և փոխարենը եղբորս ասում եմ.

— Ես գնացի ննջարան, երբ վերջացնես`կգաս ինձ մոտ:

Ննջարանում զարդարվում եմ հայելու առջև, հագնվում եմ այնպես, որ նույնիսկ ինձ է հաճելի, կարծես թատրոն եմ գնալու, կարծես կիրակի օր է:

Կիրակի օր է, և թատրոնի օր է, դասընկերներիս մեծ մասը թատրոնում է, ես էլ տոմս ունեմ` դպրոցում են բաժանել, սակայն նախ`արդեն ուշացել եմ, երկրորդ էլ`կա՛մ պիտի ախպերիկին նայեի, կա՛մ`Ծածկած Շուկա գնայի, թատրոնի տարբերակ չկար, և ես սա ընտրեցի:

Ընտրելն՝ ընտրեցի, հիմա նստած եմ ու չգիտեմ, ինչը ո՛ր պատին խփեմ:

Դա՞ս… դաս, դաս, դաս անելու տրամադրություն չունեմ, դաս եթե անեմ` կխելագարվեմ, պետք է զբաղմունք գտնել. ախպերիկը դեռ ուտում է, և թուշիկները նրա ուռած են, լիքն են ուտելիքով. ինքս՝ կերել եմ, գոնե մեկնումեկը հյուր գար, կամ զանգահարեր… Բայց՝ հետաքրքիր մեկնումեկը, որ նստե՜մ, խոսե՜մ: Արմինեն: Կամ՝ Կարինեն: Խոսե՜մ, խոսե՜մ, մինչև որ գորշ ամպերն անցնեն, սև ամպերն էլ անցնեն, գործարանների ծուխը ներծծվի երկինք և կորչի, քաղաքն արթնանա ու փոշին վրայից թափ տա: Գուցե դրանից հետո ծուլությունս կչքանա՞, ես մի գեղեցիկ «ցտեսություն» կասեմ և տարբեր մարդկանց շունչը վրան որպես հիշատակ պահած լսափողը կկախեմ, իսկ դրանից հետո… Եթե ձանձրալի չլինի, զբաղմունք էլ կգտնվի:

Միշտ նյարդայնացնող, միշտ թշնամի հեռախոսը նստած է առջևս. ավելի լավ է ինքս զանգահարեմ, քան թե սպասեմ, մինչև նրա երկու մետաղյա ամանիկները դողացնեն և զանգ արձակեն:

Իսկ ամանիկները լուռ են, ես նույնպես ոչ մի համար չեմ հավաքում, այլ ելնում եմ բազկաթոռից, հայելու մեջ մի պահ փայլում է կոկիկ ջինսս, որն ինձ այդքա՜ն սազում է, բայց տեսնող չկա:

Շուրջս ծուռթաթ դոփում է ախպերիկը:

— Վե՞րջ: Այս ի՞նչ ես դարձել: Ախպերի՞կ ես դու վերջապես, թե՞ աջաբ-սանդալ:

Երեսի փոխարեն ամենատարբեր ուտելիքների խառնուրդ է: Ես նրա ձեռքը բռնեցի և մոտեցրեցի պահարանի դռանը փակցված հայելուն:

— Մի քե՛զ նայիր:

Նայում է և նորից ժպտում է: Անընդհատ ժպտում է, այնպիսի տեսքով, կարծես ուզում է ասել. «Գիտեմ, էլի, որ ներելու եք»:

«Այս ի՛նչ լավ բնավորություն ունի ախպերիկդ», — ասում է մայրիկս: — «Ի տարբերություն քեզ»:

Նրանը՝ «բնավորություն» է ասում: Իմը՝ «խասյաթ»:

— Էս ի՛նչ խասյաթով աղջիկ դուրս եկար, տո՛: Տեսնես ու՛մ է քաշել:

— Երախդ այստեղ բեր, մաքրեմ:

Թղթյա չճարվող անձեռոցիկը պահարանից հանելով, փորձում եմ նրանով ճզմել ախպերիկիս ժպիտը, մաքրել-տանել ուտելիքի մնացորդի հետ: Բայց անձեռոցիկը չի օգնում: Ոչ միայն ժպիտը մնաց, այլև փշրանքը չմաքրվեց:

— Գնանք լվացվենք:

Լողասենյակում նա յուղոտ բռերով լիքը-լիքը ջուր է վերցնում և ցանում երեսիս, մազերիս, շորերիս: Սառը ջուրը դիպչում է մարմնիս, փշաքաղվում եմ:

Բայց այնքան անընդունակ եմ որևէ գործողություն կատարել, որ բոլորովին չեմ բարկանում, այլ միայն սրբիչը վերցնում և սրբվում եմ:

Ձանձրույթը, ձանձրույթը, ձանձրույթը նորից բռնում է վզակոթիցս և գցում դեսուդեն, պատեպատ, սենյակե-սենյակ, ու ես նորից հայտնվում եմ ննջարանում, այնտեղ, որտեղ մեծ հայելի կա, որտեղ զարդարվում էի:

Ասում է`ի՞նչ անեմ. ասում է`գլուխդ խփիր է՛ս պատին, է՛ն պատին: Լավ  կարմիր պատ է, անելու բան չկա, պատի ո՞ր մասին գլուխս խփեմ. տեղը նեղ է: Հայելու կողքի՞ն խփեմ, թե՞ լուսամուտից ձախ: Ամեն տեղ էլ նույն կարմիր պատն է, իսկ պահարանների միջև կարմիր պատի վրա կարմիր դիմակ է կախած:

Ո՞րն է ավելի հետաքրքիր…

Ախպերիկի խաղալիքների ա՞րկղը… թե՞ հայրիկի «խաղալիքների» դարակը, որն ինձ փոքրուց ի վեր արգելվում է բացել, և, իհարկե, դրանից է, որ այնտեղ եղած յուրաքանչյուր իր իմ ձեռքերի հպումներից է հղկվել:

Այնուամենայնիվ, դիմակն ավելի հրապուրիչ է: Ինչքան չլինի` բոլորովին նոր է, դեռ անծանոթ: Հանում եմ դիմակը պատի վրայից, իսկ ավելի կարմիր խալի փոխարեն կարմիր պատին մնում է որբացած կեռ մեխը, որ հայրիկս երեկ մեխելուց ծռեց և արդարացավ, թե հենց այդպես էլ պետք է:

Դիմակը մերոնք բերեցին Արգենտինայից: Հայրիկս նվիրեց մայրիկիս: Դիմակի աչքերը ծակ են: Ինձ թվում է, որ այն գիպսից է շինած: Շոշափելիս մարմնովս տհաճ սարսուռ է անցնում: Փորձում եմ հագնել այն, բայց իմ երեսը բոլորովին չի համընկնում փորվածքին: Ես կանգնում եմ հայելու առջև, դեմքս ծամածռում եմ, հետո նորից եմ փորձում: Նորից չեմ կարողանում հարմարեցնել: Հուսահատվում եմ, կախում եմ դիմակը կեռ մեխից, մի երկու անգամ անճոռնի ճռռոցով ճոճվում է: Դիմակի շուրջն ու դիմակի ծակ աչքերում գնում-գալիս է կարմիր պատը: Պատի խունացած կարմիրը դիմակի վառ փայլուն կարմիրի կողքին կարմիր չէ: Դիմակը մի քիչ թեք է կախվել, մի ձեռքով ուղղում եմ, մյուս ձեռքս բռնում է թաքուն ներս մտած ախպերիկս ու մատը ցցում դիմակի կողմը`ուզում եմ:

— Չի կարելի: Դիմակը չի կարելի ձեռք տալ:

Ես նրան արագ տանում եմ մեծ սենյակ, դիմակից հեռու, դիմակի կարմիրից հեռու:

— Ը, — ասում է ախպերիկս:

Դիմակը նկատի ունի:

— Դիմակը չի կարելի, — կրկնում եմ:

— Կկոտրես, — ավելացնում եմ, — ավելի լավ է`կուկուներիդ հետ խաղա:

Եղբայրս սկսում է կուկուների հետ խաղալ, որոնցից երկուսը մի ժամանակ իմ կուկուներն են եղել: Այն ժամանակ ես երջանիկ էի, ու մի օր մայրիկիս ասել էի, որ գիշերը «Սպիտակ արջուկ» կուկուն կենդանացավ և ինձ քթով ճանկռեց: Ճանկռածն իսկապես կար, սպին ոտքիս մնացել է, բայց դա կենդանացած արջուկն էր ճանկռել թե ով`չեմ հիշում: Նայեցի արջուկին, որ փոշոտվել էր տարիների ընթացքում ու սպիտակից դարձել գորշ, հիշեցի այդ դեպքը: Տեսա, որ եղբայրս խաղում է ու տարված է իր անհասկանալի խաղով, նորից գնացի ննջարան: Նորից հանեցի դիմակը, զարմացա: Դիմակը միայն երեկ ենք կախել, իսկ ուրվագիծն արդեն տպվել է պատին: Ստվե՞ր է: Ոչ, դիմակի ուրվագիծը: Տպվել է պատին, կարծես հինգ տարի է, ինչ կախված է այստեղ: Դիմակը կախեցի մեխից, որովհետև լսեցի փշրվող ապակու ձայնը: Սովորաբար ախպերիկս սկսում է բաժակներից: Պարզապես շպրտում է հատակին և հետաքրքրությամբ դիտում. կկոտրվի՞, թե՞ ոչ: Գնացի, սաստեցի, նախատեցի, հատակն ավլեցի, հետո նրա ձեռքը բռնեցի, բերեցի ննջարան, նստեցի բազկաթոռին, որպեսզի հարմար նախատեմ, իսկ նա, նորից հիշելով դիմակի կարմիր գույնի մասին, պահանջեց.

— Ը՛:

— Չի՛ կարելի:

Հեռու տարա չարաբաստիկ դիմակից, տարա պատշգամբ, քարշ տվեցի ետևիցս, բերեցի պատշգամբ: Ասացի.

— Արի պատուհանից նայենք…

Մի քիչ հետո ասացի.

— Տեսնու՞մ ես, մարդիկ ինչքան փոքր են երևում:

— Գնանք, երևի արդեն ձանձրացար, — ասացի, երբ, իմ կարծիքով, մոռացել էր դիմակի մասին:

Նորից աշխարհիս ամենակարճ ճանապարհով ուղևորվեցինք պատշգամբից հյուրասենյակ, երբ տանն ես, այն իսկի էլ կարճ չի թվում: Նորից տասը տարվա, գուցե տասնհինգ տարվա ծանոթ կահավորանքը, գույնը, կարմիրը, սպիտակը, հայելին, պահարանն առջևովս են անցնում, իսկ ախպերիկս ուրախ է, որ ես նրա հետ եմ և խաղում եմ նրա հետ: Ու չգիտի նա, թե ինչպիսի՛ հաճույքով հիմա կնստեի սրճարանում, «Հեքիաթում», Կաթնատանը, միայն թե սրճարան կոչվեր, կնստեինք և մեր զրույցի առարկան կլիներ այն, թե ո՞ր կինոթատրոնը գնանք, որտե՞ղ տոմսի հերթ չի լինի: Զաքարը կերդվեր, որ տոմս կճարի կյանքի գնով, նույնիսկ եթե «Մոսկվա» գնանք, բայց աղջիկները կխղճային Զաքարին, և կգնայինք «Նաիրի»:

Բայց փափուկ քայլերը, փափուկ`որովհետև տնային կոշիկով եմ, ինձ դուրս բերեցին ննջարանի ծանոթ դռնից, և մտքերս կտրվեցին սրճարանից: Տնային կոշիկով եմ, և հայելում սրտաճմլիկության չափ կարճահասակ թվացի ինքս ինձ, կարճահասակ ու տգեղ, բայց մի վայրկյան միայն, հետո սիրունացա, հետո հայելին դատարկ էր, ես`նույնպես: Ախպերիկիս արդեն նստեցրել եմ առջևս, սկսում ենք խաղալ, երբ ուղեղիս մակերեսով քամի է անցնում ու… ննջարանի շատ ծանոթ, չափից ավելի սովորական, նորույթներից զուրկ հիշողությունն ինձ հուշում է, որ հենց նոր, երբ այնտեղով անցնում էի, կարմիր դիմակը պատին կախված չէր: Անհեթեթություն:

Վազում եմ ննջարան, որպեսզի համոզվեմ, որ`անհեթեթություն:

Չեմ համոզվում, որովհետև կարմիր դիմակը պատի վրա կեռ մեխից կախված չէ: Շոշափում եմ պատը, կեռ մեխը, պատը շոշափելիս մարմնովս սարսուռ է անցնում, պատի մակերևույթը տհաճ է: Սակայն այդ ամենը սովորական շարժումներ են, սովորական մտքեր, իսկ անսովորը դիմակն է, որը չկա:

Հենց սկզբից համոզված էի, որ դիմակը բնակարանում չէ: Ավելի շուտ կհավատայի, որ սատանան եկավ և տարավ, քան թե` որ բնակարանում է մնացել:

Բայց ես իրավունք չունեմ սատանային կամ օտար քաղաքակրթությանը հավատալու, և ես փնտրում եմ դիմակը բնակարանով մեկ: Մաման ու հայրիկը չեն հարցնի`անհետացա՞վ, թե՞ ոչ, կասեն`որտե՞ղ է: Կասեմ`չգիտեմ: Կասեն`թե կոտրեցիր`ասա, ոչինչ, չենք բարկանա: Կասեմ`չեմ կոտրել, չկա: Կասեն`դու հո երեխա չես այլևս, մեծ ես, ասա՛, կմտածեն`իսկական երեխա ես դեռ, անխելք: Կասեմ`ազնի՛վ խոսք, չգիտեմ: Հայրիկը կասի`Աստղիկին կամ Վարդուհուն ես նվիրել, կասեմ`իմը չէ, ինչու՞ պիտի նվիրեմ: Կասեմ`Աստղիկից կամ Վարդուհուց նեղացած եմ, չե՛մ նվիրել: Կասեն`բա ու՞մ ես նվիրել: Եթե ախպերիկս վերցրած լինի, մի տեղ հատակին թողած կլինի, բայց հատակին չկա: Սեղաններին էլ նայեցի, աթոռներին էլ, աթոռին չկա, հայելու մոտ չկա, մաման կգա, կասի`ու՞ր է: Ախպերիկիս ձեռքին չկա, ախպերիկս զարմանում է, ի՞նչ եմ ուզում, ես մտածում եմ`մերոնց ի՞նչ պիտի ասեմ, բայց ախպերիկիս ձեռքին չկա: Սեղանի տակ էլ չկա: Ոչ մի տեղ չկա: Գիտեի, որ չի լինելու:

Հուսահատ`պառկում եմ բազմոցին, սիրում եմ բազմոցին պառկել, իսկական մտածելու դիրք է, բայց մտածելու ելակետ ես չունեմ: Ախպերիկս կարծում է, որ հետը խաղալու եմ: Նա սխալվում է: Ես նրան բացատրում եմ, որ նա սխալվում է: Բացատրելուց մտածում եմ դիմակի մասին: Ես պառկել եմ և զարմանում եմ, որ չեմ զարմանում դիմակի կորչելու վրա: Երբ բոլոր մտքերս տեղն եկան, հասկացա, որ դիմակն անկողնու վրա եմ թողել: Հայելու մոտ փորձել եմ, հետո մեխից չեմ կախել, այլ մահճակալի ծածկոցի վրա եմ թողել: Կարմիրը կարմիրի վրա՝ հայացքս վրայով սահել է, չի նկատել, երբ փնտրում էի:

Ուզեցի գնամ ու նայեմ, այնտեղ է, թե ոչ, բայց լուսամուտը դիմացս էր, սկզբից լուսամուտին նայեցի և ապակու այն կողմը, չորրորդ հարկի բարձրության վրա, այսինքն մեր լուսամուտին հավասար, քայլող մարդու գլուխ տեսա: Ես բազմոցին պառկել եմ, այստեղից նայում եմ լուսամուտին և տեսնում եմ միայն այդ գլուխը, ուրիշ ոչինչ չկա, մարմինը տեսադաշտից դուրս է, լուսամուտից ցածր: Օդի վրայով շարժվում է այդ մարդը, գլուխն էլ է շարժվում, աջուձախ չի նայում, շենքի երկայնքով գնում է, հետո շրջվում և նորից գալիս: Դեմքին կարծես ինչ-որ զրահ լինի:

Լավ չէր երևում. վեր կացա, մոտեցա լուսամուտին, որ լավ տեսնեմ, աչքերիս նոր տեսածը հին տեսածին հավատա, բայց գլուխը կորել էր, ոչ մի գլուխ չկար: Ինձ թվաց, կամ պատկերացրեցի, կամ, ավելի ճիշտ`արևի ճառագայթ էր, ապակուն կպավ, ապակին լույս ու ստվերի բաժանեց, և ստվերը մարդու գլխի նման էր:

Իսկ դիմակն անկողնու վրա չէր: Ետևից շարժում լսեցի: Ախպերիկը չէր՝ նա խոհանոցում էր էլի: Ինձնից ու ախպերիկից բացի, տանը ինչ-որ մեկը կա՞: Շշուկ ու շրշյու՞ն: Քայլեցի ողջ բնակարանով մեկ: Այս ո՞վ է ճմռթել խալին: Ախպերի՞կը: «Էս ո՞վ կըտրից անցավ թեթև, Շունչ է քաշում դըռան ետև…»: Գժվել կարելի է: Ինչու՞ է այս դարակը բաց: Մոռացե՞լ ենք փակել: Թե՞ իրերն իրենց կամքն ունեն թաքուն: Հենց չես նայում՝ ինչ ուզում անում են: Ո՛չ, իհարկե: Եվ ինձնից ու ախպերիկից բացի՝ տանը մարդ չկար, իհարկե: Մեծ սենյակի վարագույրն էր միայն շարժվում: Իհարկե, քամուց: Ետևը ոչ ոք չկար:

Եկա նորից պառկեցի բազմոցին, որ նորեն մտքերս հավաքեմ, աչքս ընկավ լուսամուտին, արդեն հին ծանոթ գլուխը նորից երևաց: Այս անգամ դեմքով դեպ ինձ էր շարժվում, մինչ վեր թռա` տեսնեմ երեսին կարմիր փայլուն դիմակն է, մի քիչ առաջ շատ լավ հետազոտել էի. վախենալի է, կարծես հնդկացու արևահար երես լինի, իսկ սպիտակ ժանիքները տեսնելուց թվում էր, թե դժոխքում շոգած, կարմրած սատանա է: Դիմակը ճոճվում է, ինձ գլխով անում, ծամածռվում, կանչում: Վեր թռա, առաջին անգամվա պես՝ գլուխն անհետացավ: Նորից զարմացա, որ չեմ զարմանում: Լուրջ-լուրջ մտածեցի, որ, երևի, ձանձրույթն է պատճառը: Պատկերացրեցի, թե ուրիշներն ինչքա՛ն կծիծաղեն ու ինչպե՛ս չեն հավատա, գլուխս կախ քայլեցի լուսամուտից հեռու, մի կողմ, ոտքս դրեցի`ու ինչ-որ ուրի՛շ բանի վրա դրեցի, ղրթղրթոց լսվեց, ոտքս քաշեցի, տեսնեմ՝ դիմակն է, ոտքիս տակ կոտրվել է, գիպսի գունավոր կտորտանք դարձել: Վերջին տասնհինգ րոպեում մի երեք անգամ այդտեղով անցել էի, այժմ քայլ անելուց առաջ էլ նայել էի. հատակին ոչինչ չկար:

Այժմ չէի կարող ասել, թե ձանձրալի է: Ախպերիկը կապ չունի, միշտ աչքիս առաջ էր, խաղում էր: Մաման կասի`ինչու՛ կոտրեցիր, ինչու էիր ձեռք տալիս, թող կախված մնար: Զաքարին պատմեմ`չի հավատա: Էլ չասած՝ Վարդուհին: Թեև՝ Վարդուհին գուցե հավատա: Նա այդպիսի բաներին հավատում է: Համ էլ՝ կուրախանա, որ, ուրեմն, ներեցի, մեր միջև անցած սև կատուն վերացավ: Ավելը վերցրեցի և սկսեցի կտորտանքը հավաքել: Ախպերիկս ինձ էր նայում ու, երևի, ուրախ էր, որ այս անգամ ինքը չի կոտրել: Ասենք, կոտրեր-չկոտրեր` միշտ էլ ուրախ է: Ես ուրախ չէի, բայց, ինչ խոսք, այլևս չէի ձանձրանում: Մայրիկին, ախր, շա՛տ էր դուր եկել դիմակը:

Դռան ետևից ձայն լսվեց, զրնգոց, կողպեքում չխկաց բանալին, հասցրեցի վախենալ. գողեր են, կամ, ասենք, դիմակի շարունակությունն է…

Մաման էր, հայրիկն էր, ձեռներից խլեցի եղած-չեղածն ու հասկացա, որ ուժիցս վեր է, բայց հասցրի խոհանոց և թափեցի այնտեղ պայուսակ, ցանց, տոպրակ, շուկայից կեղտոտված, շուկայի բույրը կպած: Խոսքից խոսք կպցրեցին, մինչ բեռնաթափվեցին` խոսակցություն ստացվեց, ախպերիկի ձեռքից բռնած խոսելով եկան խոհանոց, հատակին կարմիր կտորտանք տեսան, ես էլ տեսա ու հիշեցի, տեսան, հարցրին…

Մտածում էի`ի՛նչ պատասխանեմ, մտածում էի`ինչպե՛ս ասեմ, նրանք կես-ուշադիր սպասում էին, ախպերիկը լուրջ էր և ժպտերես, նա էլ էր սպասում, իսկ ես մտքից միտք ափսոսում էի, որ, ահա, կիրակին անցավ-գնաց ու ոչ մի սրճարան չստացվեց…

— Մամ, հենց մի րոպե աչքս կտրեցի`գնաց, պատից հանեց, բերեց ու գետնովը տվեց…

Կեղտոտ ամպերն արևին տեղ բացեցին, և սա միանգամից սենյակը լույսով լցրեց, շուկայի կեղտոտ տոպրակները մաքուր թվացին, մամայի ափսոսող հայացքն ու խիստ հայացքը տեսա, փայլուն կարմիր, տեղ-տեղ ներկը թափած կտորտանքը տեսա, իսկ նա արդեն շուկայից բերած աստված գիտի թե ինչը խժռում էր և անտրտունջ ճոճում այտերը, հետն էլ` ժպիտը:

 — Ի՛նչ կա որ, կներեք՝ կանցնի:

Ինչ էր կոտրի, ինչ էր չկոտրի`կժպտա, կներեն, կանցնի: Երանի՜։

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով