Մանկագրություն, Մարիանա Պէրթիզլեան-Ղազարեան

Զինուորին արեւը

Տամուկ, քրտնաշաղախ

Համազգեստին մէջ զինուորին

Սէր կայ եւ պոռթկում,

Իսկ անվեհեր հայեացքին`

Հայրենի տան սուրբ կարօտ։

Բիբերուն մէջ մարտիկին

Արեւներ կան, նոր ծովեր,

Նոր քարտէսներ կը բացուին,

Լուռ կ՛ամրանան դրօշներ

Կատարները լեռներուն։

Ափերուն մէջ զինուորին

Եւ պայքար կայ եւ շաղախ

Տան թոնիռի ջերմութեան…

Մուգ կոպտացած ձեռքերը

Պատուանդան են յաղթութեան

Ճամբուն վրայ տուն դարձին

Զաւկի շոյեանք են օրhնանք

Ու շրթներուն անոր ջերմ

Կայ մրմունջը աղօթքի։

Տաք արեւը զինուորին

Մնայ յաւէտ միջօրէ,

Մեր կտուրին մեր շեմին

Հայրենիքի սահմաններէն

Չպակսի շուքը անոր:

Անդաստանները պահէ

Հորիզոնէ հորիզոն

Լայն սահմաններ ընդգրկէ…

Ազատ Արցախը զինուորին

Մեզ ողջունէ հրաւէրով տուն դարձի։

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով