Հովիկ Մխիթարյան, Մանկագրություն

Բարև, փիսո

Ամեն օր ես հանդիպում եմ քեզ: 
Ամեն անգամ, երբ դուրս եմ գալիս տնից կամ երբ տուն եմ վերադառնում, դու միշտ քո անփոփոխ տեղում ես՝ շքամուտքում, դռների մոտ: Ես գիտեմ՝ դու ինձ ես դիմավորում, որովհետև նայում ես ինձ քո կատվային գեղեցիկ-կանաչ աչքերով և մլավում: Դա ուրախության մլավոց է. որից հետո մոտենում ես և քսմսվում ոտքերիս: Գիտես, որ ես միշտ համեղ ուտելիք եմ ունենում քեզ համար: Ահա թե ինչու, երբ դու այնտեղ ես լինում, ես նույնիսկ չեմ նկատում շքամուտքի փնթիությունն ու անմաքրությունը: 
Փիսո, դու այնքան գեղեցիկ ես ու փափլիկ, որ չեմ կարողանում զսպել ինձ և կռանալով շոյում եմ քո ուռուցիկ մեջքը: Հետո ասում եմ. «Բարև՛, փիսո»: Դու պատասխանում ես մռռոցով. դա էլ քո բարևն է, փիսո: Դրանից հետո ես քեզ հյուրասիրում եմ՝ հաց, պանիր, թթվասեր, երշիկի մի կտոր: Բա կլինի՞, որ հենց այնպես, անտարբեր անցնեմ քո կողքով, չէ՞ որ դու այնքան մեղմ ես ու քնքուշ, այնքան սիրալիր, և անհամբեր սպասում ես իմ վերադարձին: Եվ հետո, չէ՞ որ մենք արդեն բարեկամներ ենք, իսկ բարեկամները սպասում են իրար և զրուցում ամեն ինչից, ինչպես մենք։                                                                                                                          

Գիտես, ես հաճախ եմ մտածում, թե ինչքան գեղեցիկ ես դու… քո փափուկ, մոխրագույն մորթը, կանաչ-գեղեցիկ աչքերը, որ նայում են շեղ ու խորամանակ, սուր, փոքրիկ ճանկերով թաթերը և երկար-երկար բեղերը: Իսկ դու գիտե՞ս, թե ինչքան գեղեցիկ ես: Երևի դրա համա՞ր ես  այնքան վստահ, ճկուն և նազանքով քայլում քո գեղեցկության մեջ:  Հպարտ, ճեեմելով քայլում ես ու մռռում հաճույքից, իմանալով, որ հիմա բոլորը քեզ են նայում ու «փիս-փիս» ասում, իսկ ճստլիկ մկներն անգամ սարսափահար փախչում են, չէ որ դու նրանց սարսափն ես:                                                                                                                                                              

Փիսո, ինչքան վտանգավոր աշխարհում ես ապրում դու… 
Փոքրիկ, չար տղաները հաճախ են նեղացնում քեզ, կոպտում և նույնիսկ հարվածում, հենց այնպես, զվարճանալու  համար…Իսկ դու այնքան փոքրիկ ես ու անպաշտպան, միայն մկնիկներն են փախչում քեզնից:                                                                                  

Փիսո՛, երբ հոգնած վերադառնամ աշխատանքից ու տեսնելով քեզ՝ մոռանա՞մ մի պահ իմ հոգնությունը. չէ որ դու այնքան լավն ես ու անպաշտպան,  կախված մարդկանց մեծահոգությունից ու ողորմածությունից: Ինչքան էլ ես ուշ վերադառնամ, դու կսպասե՞ս ինձ, որպեսզի մոտենամ քեզ և ասեմ․ «Բարև փիսո…»: Իսկ դրանից հետո էլ շոյեմ քո թավ, փափուկ մաշկը և հաճույք զգամ:

Դու քսմսվում ես ինձ. քո փոքրիկ մարմնում այնքան հրաշալի ու սիրող սիրտ է տկտկում, միշտ պատրաստ սիրվելու… ես հանդարտ շոյում եմ քո տաք ու միշտ ջերմության ձգտող մարմինը ու հանգստանում օրվա լարվածությունից: Դու, փիսո՛, այն քչերից ես, որ սպասում են ընկերներին:                                                                                                                                              Եվ մինչ շոյում եմ քեզ, մտածում եմ քո շքամուտքային կյանքի, անուրախ պայքարի մասին` հանուն քո հանապազօր հացի: Դու այնքան նվաստացումների, կոպիտ, հաճախ դաժան  վերաբերմունքի ես արժանանում:                                                                                                   Իսկապես, փիսո ինչ անհետաքրքիր և ձանձրալի կլիներ մեր այս աշխարհն առանց քեզ: Ո՞վ էր ամեն օր դիմավորելու մեզ փոշոտ, անհրապույր ու փնթի շքամուտքում,  որտեղ մարդիկ լուռ, մռայլ և անբարյացակամ անցնում են միմյանց կողքով ու չեն ժպտում իրար:                                                                                                                                               

Նկատե՞լ ես, փիսո, որ մարդիկ հաճախ չեն էլ ողջունում իրար, չեն ողջունում երեխաներին, այլ նայում են լուռ, հոգնած անտարբեր հայացքներով և անցնում ինչպես ձյունե արքաներ ու թագուհիներ… իսկ քեզ ընդհանրապես չեն նկատում: Շատերն անտարբեր մի կողմ են հրում քեզ, մինչ դու մոտենում ես, որ նրանք քեզ սիրեն:                                            

Երբ մտնում եմ շքամուտք, դու արդեն գիտես, որ ես գալու եմ և հույսով նայում ես իմ ձեռքերին՝ ի՞նչ եմ այսօր բերել քեզ համար, չէ որ դու հաճախ ոչինչ չես կարողանում հայթայթել: Իսկ երբ մռռալով  ուտում ես, այդ ընթացքում քո բեղիկներն այնքան զվարճալի ու ծիծաղելիորեն ցնցվում են:  Ինչ հետաքրքիր ես դու, փիսո՛: Գիտե՞ս, ես չեմ հասկանում, թե ինչու դու տուն չունես,  ձագուկներ, ընկերներ, ու այնքա՜ն միայնակ ես:  

Հիմա ուշ է, փափլիկ: Բայց ես չեմ ավարտում իմ մտորումները. Դեռ պատմելու եմ աշխարհին քո մասին՝ միայնակ փիսոյի պատմությունը, մինչ դու խաղաղ մռռացնում ես կամ արդեն քնած ես:

 Ես կպատմեմ այն փիսոյի պատմությունը, որ ապրում է շքամուտքում ու գիտի իմ մասին, սպասում է ինձ։ Կգրեմ իմ հավատարիմ ընկերոջ մասին, փափուկ, թավամազ, հրացայտ աչքերով: Ես կպատմեմ պարզ ու հասարակ խոսքերով, սակայն այնտեղ կբաբախի իմ սիրտը:                                                                                                                                    

Ու ցանկանում եմ, որ երբ ամեն օր տուն վերադառնամ, տեսնեմ քեզ շքամուտքում` ինձ սպասելիս, և ուրախ ասեմ՝ «Բարև՛, փիսո»:

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով